VERHUISD

Een nieuw jaar en 5 jaar bij web streepje log punt nl waren voor mij de main reasons om eens wat nieuws te beginnen. Ja lieve mensen, ik heb web-log.nl bij deze verlaten en vervolg mijn blog avontuur HIER!

Olleeee! Ze is er weer…

Mijn oprechte excuses voor het uitblijven van blogs. Maar ik heb het dan ook echt druk! Met trainen met het team en… Ja… Waar heb ik het eigenlijk druk mee?! Nou goed, te druk om even een blog te schrijven. Inspiratie was er de afgelopen tijd ook niet, dus dan kom je niet ook niet bepaald ver.

But eeuhmmm, what to write dan hxc3xa8?! Heb maar besloten om hier een wirwar blogje van te maken, want mijn leven is dusdanig onspectaculair dat ik onmogelijk een interessante blog over een onderwerp kan schrijven. Dussss…. Begin ik bij…

Mijn mysterieuze buikje:
Na dagen verzuimd te hebben de dokter te bellen besloot mijn doktertje zelf maar te bellen over de uitslag van mijn bloedonderzoek (ghehe, whoops). Conclusie, mevrouw Tauran, er is niets gevonden. In het bloed waren geen ernstige ontstekingswaarden te vinden en tsja, mevrouw de dokterin wist het ook niet. What’s next? Same ol’, same ol’, eventjes kijken hoe t verder gaat en mocht ik nog last hebben of het xc3xa9cht niet vertrouwen… Nou, dan gaan we de parasitaire richting op! Yesss, misschien krioelt er wel een of ander raar wezen in mijn darmen! Nou goed, echt pijn heb ik niet meer gehad, maar stiekem moet ik wel een beetje naar de dokter. Maar begrijp je ook dat ik in een ondergrondse schuilkelder wil kruipen als ik ook maar xc3xadxc3xa9ts hoor over parasieten in mijn lichaam. Dus wederom, wat het mysterieuze buikje met eventuele parasieten betreft: Stay tuned.

Ok! What’s next…
Da BombSquad
YEEEAAAAH!!! Als ik xc3xa9rgens enthousiast over ben dan is het wel dansen bij DBS! Heb het echt ontzettend naar mijn zin tijdens de trainingen en vind het dansen ook echt heerlijk. Zou niet anders meer willen! We trainen elke woensdag en vrijdag, maar als ‘t aan mij ligt doen we de maandag er ook nog ff bij. We zijn nu druk bezig om een wedstrijddemo in elkaar te zetten en vind het super leuk om met z’n allen ideetjes op te doen en nieuwe dingen te leren. Afgelopen zondag zijn we met het team naar Amersfoort geweest en hebben we meegedaan aan 6 hiphop workshops. Was die avond zo slap als een vieze vaatdoek, maar het was super gezellig en heb leuke choreo’s geleerd! Onder andere de choreo die Evelien en Angelo in SYTYCD deden (alleen andere volgorde)! KLIK voor filmpjes van de choreo’s

Und verder…
Het geluid van Q-Music
Wooaaahh, ik luisterde nooit Q-Music, maar sinds ik hoorde dat ‘Het geluid van’ op een hoog bedrag stond ben ik totally in de ban! Inmiddels staat het te winnen bedrag op 29.300 hele eurootjes en zijn de meest rare oplossingen langsgekomen. Ik heb zelf totaal geen idee waar het geluid van kan zijn, dus ik zit met m’n oor aan de radio geplakt om te horen wat het is als het geluid eenmaal geraden is. Oooh wat een spanning!

Ik ga het hier ff bij laten, maar door het schrijven van deze blog heb ik weer inspiratie gekregen voor nieuwe blogs. Dus tot soon!

XXX
P.S. Holladijeee, wat een onzinnige blog. Ach, die moeten er ook zijn…

Ik ben niet zo dol op doktersbezoekjes…

Maar nu is mijn lichaam wel zo eng bezig dat ik toch maar eens (geheel vrijwillig, ja ja!) een afspraak heb gemaakt. Dat is nu zo’n 2 weken geleden.

Ik belde met de melding dat ik een zeurderig gevoel rechts in mijn onderbuik had. De agenda van mijn gebruikelijke vrouwelijke arts was helemaal volgepland (pfoe, populair meiske, die dokter van mij!) en de assistente vond het geen goed idee om tot na de herfstvakantie te wachten. Hmm, dan maar direct de volgende ochtend bij dokter Jongepier.

Die dokter Jongepier was dus ook xc3xa9cht een jonge pier en niet zoals honeybun zei, een oude worm. But back to business, pijn in onderbuik maakt een bezorgde ondergetekende! De dokter was minder bezorgd en gaf een mogelijke blaasontsteking de schuld. Nou, ik ben dus xc3xa9cht de xc3xbcberqueen van de blaasontstekingen. En ik weet dus ook xc3xa9cht wel hoe dat voelt! Maar goed, ik plaste braaf in een potje en belde later voor de uitslag. Een dubieus geval werd mijn plasje genoemd. Wel witte en rode bloedlichaampjes, maar geen blaasontsteking -Nooo, really?!-, maar voor de zekerheid op 24-uurskweekje. Na 24 uur wees mijn plasje uit dat er toch echt geen ontsteking zat. Toch werd mijn blaas niet met rust gelaten. Om te checken of er toch niet een of andere bacterie in mijn blaas woonde moest ik het middelste van mijn ochtendplasje in een buisje gieten, deze in een doosje klikken, dit doosje in een verzegeld zakje stoppen en het buisje in doosje en verzegeld zakje in plastic blauwe envelop stoppen en op de post doen naar het lab. How bizar… Zat ik de volgende dag op kantoor met het idee dat mijn urine in de brievenbus voor het pand bivakeerde. Ondertussen twitterden mijn bezorgde nichten en moeder over mijn urine en werd er in Italixc3xab een kaarsje gebrand voor mijn kweekje! Op hoop van zegen dus. Maar goed, hier moest ik een week op wachten. Maandag gebeld…

"Nou mevrouw, er is helemaal niks gevonden!" Hmmm en nu ging ik me toch echt een beetje zorgen maken. Want als ‘t een blaasontsteking was geweest, hoppa pilletje erin und klahr. Maar nu wist ik nog niet waar ik aan toe was! Dus gistermiddag weer een tripje naar de huisarts, och, zo kom je er nooit en zo loop je er de deur plat! Er staat nog net geen latte machiato voor me klaar!

Op de stoel van mijn vertrouwde vrouwelijke artsje kwamen de vragen wat ik dan voelde. Was ik sexueel actief en heb ik de afgelopen tijd risico gelopen op een soa? Nou eeeeh, ik ben bijna 8 jaar samen met mijn vriend, dus eeeh, ik hoop niet dat ik risico heb gelopen! Anders moet ik ff ste-vig babbelen met mijn wederhelftje! Goed, soa was uitgesloten (thank goood). Na de gebruikelijke vragen mocht ik op de bank liggen. Oooh jeee, hier komt het gedruk in mijn darmen! Hmmm, geen centje pijn in mijn buik, dan moesten we het lager zoeken! Maar ja, hoe lager de dokter moet zoeken, hoe meer er bloot moet dus hxc3xa9? Ok Axc3xafsh, staar naar boven, en ontspan. Het is xc3xa9cht niet de eerste keer dat ze een naakte doos ziet hoor! Maar goed, hoe vaak laat ik nou mijn naakte doos aan een ander zien?! Inderdaad, nooit. En er wordt al helemaal nooit door een vreemde op gedrukt enzo! Maar goed, alles voor een gezond lichaam is het niet?

Na een heleboel gedruk zo vlak naast dozen en getrek aan ledematen kon mevrouw de dokter ook niet zo in een keer vertellen wat het was. Dus eeeh, bloedprikken dan maar! En ik kan u vertellen, dat is bij mij dus een ramp! Ik vind dat eng en rot en gewoon eng. Echt ENG! Oh en ik moet ook nog op een nuchtere maag laten prikken. Jongeeesss, ik hou van eten begrijp je?! Maar goed, gisteravond dus met m’n koppige kop na 22.00 uur gegeten en kon vanochtend dus niet bloedprikken. Nu kan ik lekker het hele weekend naar maandag uitkijken, want dan wordt er bloed geprikt. Happy, happy, joy, joy!

Ben benieuwd wat er te zien is in mijn bloed. In ieder geval geen blaasontsteking!

Fijn weekend all!

Voor mijn Bloglovinlezertjes!

Follow my blog with bloglovin

Heel lang is het mijn droom geweest…

Gewoon wat verder komen met dansen dan de reguliere lesjes. Niet in videoclips ofzo (al zou ik geen nee zeggen als ‘t me werd gevraagd), maar gewoon… Misschien in een demoteam ofzo… Met z’n allen ergens naartoe werken en als ‘t puntje bij ‘t paaltje komt, keihard knallen!

Mijn vriend zit dus in zo’n demoteam. Hiphopt door ‘t leven en ziet door alle binnen- en buitenlandse wedstrijden ook nog eens wat van de wereld. Hij kan er ook nog ‘s wat van, dat vriendje van mij! Samen met Da BombSquad heeft hij een heleboel mooie titels binnen weten te slepen.

Ik benijdde hem daar wel eens om. Ik deed alleen maar de lesjes en kwam niet verder en hij… Hij zag de wereld en werd daar zelfs 2e van tijdens de WK! Trainde 2 x in de week aan mooie choreografixc3xabn en trad geregeld op in discotheken of op evenementen. Ik vond dat xc3xa9cht fantastisch! Was dan ook vaak bij wedstrijden en optredens. Leek me eigenlijk ook wel wat! Dus toen ze een paar jaar geleden nieuwe mensen zochten deed ik auditie…

Hierover houd ik het bijzonder kort. Die auditie ging ronduit KUT! *hmm, voelt een blog opkomen over mislukte auditie!* Dus, kans gehad, niet goed genoeg, geen plekje in het team! Jaren verstreken en ik had dan ook tegen mezelf gezegd: Ok, in een team dansen hoeft niet meer. Ik hou het lekker bij lessen. Ik leg mijn dansdroom naast me neer en kijk er niet meer naar. Ook al kriebelde het als een gek! Elke week na de dansles hoopte ik dat de week snel om zou gaan, zodat ik weer kon dansen! Af en toe deden mon cherie en ik een dansje op een bruiloft of 50e verjaardagen van vaders. Gewoon voor de leuk, en daar zou ik het ook bij houden! Want, niet goed genoeg.

Totdat 2 weken terug mijn hiphoppert thuis kwam van de training. Zichtbaar balend van het feit dat 2 ontzettend goede dansers ermee ophielden en hij dus met z’n handen in ‘t haar zat, want ja, binnenkort weer wedstrijden en 2 dansers minder. Tijdens het doen van zijn verhaal schoot het in mijn hoofd: oh gosh! Ze stoppen ermee! Hij zit hier zo te balen! Wat erg!!! En net op het moment dat ik dacht dat hij dat akelige nieuws ging verkondigen zei hij: "Tsja! En toen kwamen ze op jou!" Ik: Ehh.. Wa.. I.. O… Ik eehh.. HUH?!?! SUKKELS, HOE KOMEN JULLIE DAAR NOU WEER BIJ! Na uitleg over hoe en wat zat ik nog totaal verdoofd op de bank. Sjonge! Mevrouw zet d’r ding opzij en hoppaaaaa, komen ze hoor! Of ik wel bij hun in ‘t team wil dansen.

Nou was mijn grote euvel mijn eigen kunnen en het feit dat dit team altijd Tom’s ding was. Zo van, dan heb je elkaar nog ‘s wat te vertellen als je thuiskomt! Lekker je eigen ding. Maar goed, als hij er problemen mee had, dan had ie me niet gevraagd! Die nacht viel ik veel te laat in slaap, droomde ik over dans en werd ik wakker met: Ok, wel doen, niet doen, wel doen, niet doen… Wachtend op een teken logde ik in op Twitter en zag een tweet staan van danser Timor: The sky is the limit. Ok, was dit mijn teken?? Nog steeds twijfelend ging er weer een dag voorbij, nog geen beslissing. Smsjes naar mijn vader en goede raad terug hielp ook niet. Totdat ik weer op Twitter inlogde en zag staan: "Wat let je?" En ja hoor, dat was ‘m! Want inderdaad, waarom zou ik het niet doen? Ik hou van dansen, vond 1 x per week te weinig, wilde wel in zo’n team en dan krijg ik de kans en dan zou ik ‘t niet doen?! BULLSHIT!

Dus morgen is de dag! De eerste training met Da BombSquad. Met ontzettend veel zin in nieuwe dingen leren kijk ik uit naar de training! Vanavond zal mijn hiphoppert mij een deel van de choreografie aanleren en vanaf morgen keihard aan de bak!

Grappig hoe dingen lopen. Zo leg je je ergens bij neer en zo komt er die kans die ervoor zorgt dat je het weer kan oppakken.

Dus voor jou… Jij die twijfelt over of je het wel of niet moet doen:
WAT LET JE?!  (thanks COAK!)

Tot mijn schrik heb ik jullie nooit wat verteld over mijn reis naar de Molukken vorig jaar…

Nu even geen uitgebreid verslag van de vakantie, maar wel een voor mij onvergetelijke gebeurtenis.

Vorig jaar december bracht ik 3 weken een fantastische tijd door bij mijn familie op de Molukken. Samen met mijn honey, opa, vader en (step)mommie.

Bij Molukkers staat eten hoog in het vaandel. Kom je op bezoek en heb je nog niet gegeten? Aan tafel, geen gezeur, maar eten! En lekker ook! Is er een verjaardag/bruiloft/watvoorfeestdanook? Voor 6 uur naar huis om te koken bestaat niet, voor alle gasten wordt een bord eten opgeschept en once again, lekker eten!

En zo ook tijdens onze "back to basics reis". Elke ochtend, middag en avond stond er een tafel vol met eten voor ons klaar. Van overheerlijke vis tot de lekkerste bami ever! Eten tot je buikje rond was, drie keer per dag. Voor de kokende tantes was dit een goed teken, je buik rond eten. At je weinig, dan waren ze snel in de veronderstelling dat het niet lekker was. Voor hun een vette bummer (want veel meer dan eten konden ze niet geven) en ze zorgden er dan ook voor (met de weinige middelen die ze hadden) dat er de volgende dag iets op tafel stond wat je wel lekker vond! Voor mij stond er vaak gebakken visjes die ik met m’n vingers erbij opvrat!

In de laatste week van onze reis werden we uitgenodigd door gezinnen om bij hun te komen eten. Om mijn opa te bedanken voor zijn (en onze) komst en hulp. Met weinig middelen om ons te bedanken (voor mij voldeed een "bedankt" ook) wilden zij hun dank betuigen door ons uit te nodigen voor het avondeten. Met het weinige geld dat ze hadden werd er overheerlijk gekookt voor ons.

Zo werden wij ook uitgenodigt door de buurman. Naast buurman ook de burgemeester van het dorp. Daar de ‘Bapa Radja’ genoemd. Mijn opa werkt veel met hem samen om het dorp Kamarian te verbeteren. Dus ook bij de Bapa Radja werd overheerlijk gegeten! Ook hier stond van alles op tafel. Na van alles geproefd te hebben viel mijn oog op een schaaltje met iets van een komkommersalade…

Bloedheet als het daar was (lees: 45 graden en we zaten binnen, geen airco!) dacht ik mijn oververhitte lichaam te kunnen verfrissen met die vast uiterst frisse komkommersalade! Ik pakte het schaaltje en schepte de stukjes komkommer op mijn bord. Yummiiiee, nice and fresh! In het kader van, ‘ik zal de vrouw van de burgemeester eens laten zien hoe lekker ik haar eten vind’, nam ik een hap van de komkommer. Direct vanaf het moment dat de stukjes komkommer mijn tong raakten werd mijn hoofd loeiheet, zweette ik aan alle kanten en kwamen er vlammen uit mijn oren, ogen, neusgaten en verdere openingen! WAT…. WAS…. DIT?!?!?!? Zweet spoot zowat uit mijn lichaam -ja, net als die gore Axe reclame!- en ik wist echt niet meer waar ik ‘t zoeken moest! Ik ben heus wel wat gewend, maar dit was xc3xa9cht TOO HOT! Toen zag ik ze liggen, die vuile klootzakken, verstopt tussen de komkommer. De in ringetjes gesneden pepers, rood, oranje, geel, weet ik veel welke kleuren nog meer! Ik was zowat kleurenblind van dat vuurwerk in mijn mond! Maar ja, kon ik ff moeilijk tegen de Bapa Radja en zijn vrouw zeggen dat ik ‘t niet te vreten vond en mijn gezicht in de fik stond?! Dus met een glimlach at ik door en probeerde de fik in mijn bek te blussen met alles wat op tafel stond. Uit paniek schepte ik meer rijst op dan me lief was, maar het sap van de komkommer had zich verspreid over mijn bord… Daar zat ik, met een neus vol snot en zwetend tussen de kletsende mensen, buiten 45 graden, binnen nog wat warmer en lichaamstemperatuur van ongeveer 200 graden.  Ik kon niet meer, was vol en wilde in een bak met ijswater springen! Na zo’n 4 keer te hebben opgeschept was mijn bord leeg, op de pepertjes -oftewel, damn basterds- na. Helaas, nog geen brandmeester in mijn mond. Maar gelukkig was daar het toetje. Hmmmm, fruit! Doe mij maar 5 stukken meloen! En let wel hxc3xa8, deze dame eet weinig!!!! Daarom keken mijn meereizende familieleden ook zo ontzettend verontwaardigd dat ik zoveel at.

Met een brandmeester verklaarde mond en een kokkin in opperbest humeur -goh, die kleindochter heeft lekker veel gegeten!- verlieten we het huis van de Bapa Radja. Pas bij het verlaten van de tuin vertelde ik mijn verhaal en kwam m’n vader niet meer bij van het lachen. Uiteraard werd dit op onze laatste avond in Kamarian verteld aan onze familie en was ik weer een blunder rijker!

Dus mocht ik ooit bij je komen eten en je hebt een schaaltje komkommer op tafel staan?
Thanks, but I’ll pass!

Ik wil dit weekend inluiden met wat fijne deuntjes. Beginnend met Make you feel my love – Adele, gevolgd door Superduper Love – Joss Stone en eindigend met Valerie – Amy Winehouse. Door niemand minder gezongen dan mijn nichtje Zoxc3xab (12). Begeleid door mijn vader (achtergrondkoor), my uncle Theo (bass), Saly (gitaar), Aleha (toetsen) en my uncle Hans (drums).

ENJOY THE MUSIC (& your weekend!)

Ik ben niet zo’n groupie…

Zo eentje die koste wat ‘t kost een handtekening van haar idool moet hebben en in katzwijm raakt bij alleen een glimp van haar heroe!

Na het PP&P concert waren we van plan direct naar huis te gaan. Want ja, tijdens die signeersessie staat er een horde fans met smart op een ontmoeting te wachten! Duurt lang en ik ben moe! Even drankje doen en dan naar huis hoor…

Nog nagenietend van de fantastische show stonden we buiten wat te drinken. Vanaf daar hadden we uitzicht op Pete & Perq die binnen druk hun handtekening zetten op Tshirts, concertkaartjes en cd’s. Oooh! Ze verkopen ook PP&P LP’s! Broederlief die DJ is viel hier direct voor en ging op onderzoek uit… Hoeveel kost dat ding? Doesn’t matter, ik koop ‘m wel. Ok, LP in bezit, nu naar huis! But eehm… Je hebt een LP, de muzikale breinen achter die briljante plaat staan handtekeningen uit te delen en jij laat ‘m niet signeren?! YOU MUST BE OUT OF YOUR MIND! Dus broer in de rij staan om zijn plaat te laten signeren. Een stemmetje in mijn achterhoofd wees me op de Final Celebration Tour Tshirts… Datzelfde stemmetje begon ook te fluisteren dat daar 2 hele mooie handtekeningen op konden staan… Dat stemmetje werd ook steeds harder, but I was fighting it! Not that kinda fan, not that kinda fan! Mijn stemmetje won, ik wist namelijk dat als mijn broer weg zou lopen met een gesigneerde LP, ik spijt zou krijgen van ‘t feit dat ik te koppig was om een handtekening te vragen. Dus kocht deze not that kinda fan een Tshirt en sloot achter haar grote broer aan.

Daar stond ik, tussen de fans te wachten tot mijn T-shirt gesigneerd zou worden. Maar waar ik dus totaal niet tegen kan is opdringerigheid, dus hield ik me zoetjes stil en wachtte tot een van de mannen mij opmerkte en mijn shirt aan zou pakken. Eenmaal vooraan durfde ik nog niet m’n bek open te trekken dus keek ik toe hoe Perquisite meerdere malen op z’n schouder getikt werd om te signeren. Ok, nou wil ik ook wel een handtekening! Met mijn liefste glimlach drapeerde ik mijn shirt over de rand van de balie. Geen reactie, nog druk aan het signeren. Hmm, dit moet anders… Ongemakkelijk probeerde ik in ‘t blikveld van Perquisite te komen, want ja, die andere fans wachten ook niet rustig af! Ok, nog een keertje wapperen met mijn shirt dan! REACTIE! Perquisite keek me aan, glimlachte en zei: Ja, zo. Yooo, contact!

Woehoi, ik was aan de beurt! Perquisite pakte mijn shirt en ineens… Ineens bedacht ik me: Ga ik nog zeggen dat ik de show echt helemaal te gek vond?! Ja tuurlijk! "Op de voor of achterkant?" kwam uit Perq’s mond. Oh eeehhh… eeeehhh…. Shit… Welke kant… eeehhh, doe maar achter! Met beleid werd mijn shirt gesigneerd en doorgegeven aan Pete. Zette zijn handtekening en keek rond van wie het shirt was. "Oh! Ja! Van mij!" Riep ik al glimlachend en zwaaiend. *Ok, what the hell is wrong with me?! DOE NORMAAL!* Pete gaf me mijn tshirt en dit was mijn kans om ze te bedanken voor de geweldige avond! *DO IT, NOOOWWW!* "……THANKS!….." Glimlacht en loopt weg…

…..Echt…. Ik zei alleen thanks… Geen compliment voor de show, geen jullie zijn fantastisch, jammer dat jullie stoppen. Nee… just THANKS! Dus u begrijpt, ik vond mezelf een beetje dom zeg maar! Maar goed, kans gehad, kans verpest, PECH! De anderen in de groep raakten ook enthousiast van ‘t idee van een gesigneerde CD of shirt, dus haalden de 2 schwesters ook een CD en shirt. Wachtend op de 2 zagen we de menigte steeds kleiner worden… Hmmm, als het rustig is kan je ze misschien nog vragen voor een foto! Leuk met z’n allen! *HELLOOOO, EARTH TO AISHA! Not that kinda faaaan!* Zou wel geinig zijn zeg, zo na ‘t concert ff op de foto. Ik kon het niet laten en stelde het voor aan de rest van de groep. Quasi nonchalant, maar met glimmende oogjes, werd er ja gezegd. Okeuj, ff vragen dan! Vijf minuutjes nog, had Pete gezegd. Och, die kunnen er wel bij! We wachten wel

Aah, ze zijn klaar met signeren! Ze komen achter de balie vandaan. Ik had het nog niet m’n mond uit gekregen of er stond een nieuwe horde fans hun kans af te wachten om op de foto te kunnen! Op de een of andere manier dacht mijn gezelschap precies hetzelfde als ik: Rustig wachten, foto komt vanzelf. Na een hele reeks fans durfde ik heel voorzichtig een stap naar voren te doen. "Ooh, dit is die groep!" zei Pete, legde zijn arm over mijn schouders, wachtte tot Perq en de rest klaar waren voor de foto und KLLLLIK! Foto numero uno. Nog een tweede foto werd gemaakt en toen was daar mijn tweede kans. *SAY IT! SAAAAYYY IIIITTT!!!!* Pete’s arm verdween van mijn schouder, ik deed een stap opzij, keek hem aan en zei: Te gekke show, heb echt genoten! ….THANKS!…. Pete knikte vriendelijk en ik draaide me om, totaal vergeten dat Perquisite verderop stond. Toen ik me bedacht dat ik toch xc3xa9cht ff wat moest zeggen zag ik mijn neefje hun een hand geven en bedanken voor de geweldige show en gingen ze verder met foto’s maken. *DAMNIT YOU WOMAN, DO SOMETHING, SAY SOMETHING!* Nou goed, tweede kans, tweede keer verpest, tweede keer PECH!
Balend dat ik geen praatje heb kunnen maken, maar heel blij met mijn foto en gesigneerde shirt verdween ik uit de Oosterpoort.

Oh en wat er dus verborgen zat in mijn …..THANKS!….:
xc3x89cht een te gekke show! Bedankt voor de fantastische avond. Band was great, vibe was great, music was great! EVERYTHING WAS GREAT! Lang niet zo genoten van muziek!

THANKS!
P.S. Foto volgt nog! Maar zie hierboven de handtekeningen
                                                                                       
Foto update!

Het zou me niet weer gebeuren…

Te vaak liep ik langs de grote posters die verkondigden dat Pete Philly & Perquisite in de Oosterpoort op zouden treden. En elke keer was ik te laat! Bijna was ik weer te laat, maar broerlief wees me op hun komst naar Groningen. DAMNIT, I’M BROKE!!! Daarom kreeg ik heel lief 2 kaartjes aangeboden van mijn broer. Het was dan ook de laatste kans om de 2 samen op het podium te zien!

Gisteravond in een uiterst goede bui op naar de Oosterpoort. Samen met vriend, broer, broertje, schone zuster, schone zusters zuster en vrienden namen we plaats op de stoelen in de zaal. Hmmm, wennen zeg, zitten tijdens een concert! Maar met het oog, of eigenlijk oor, op pure muziek was dit de perfecte oplossing. Tijdens de show legde Pete nog uit dat je door alle drukte in de rauwe hiphopshows de kleine details in de muziek mist. En daar ben ik het -buigend voor zijn voeten- helemaal mee eens! Ik luister graag naar muziek en kan kippevel krijgen van dat kleine gitaarriedeltje of dat ene pianopingeltje. Tijdens een concert gaan dat soort details verloren door de grote show! Let je meer op het gedans van de artiest dan op de muziek. Naar een concert gaan doe je in de eerste instantie voor de muziek. Natuurlijk is een show er omheen leuk, maar genieten van goede muziek lukt niet echt vind ik. Daarom vond ik het perfect dat iedereen eens zat en xc3xa9cht kon genieten van de fantastische muziek!

En genieten kon je zeker! Gewapend met 3 violen, 2 cello’s (waarvan 1 prachtig bespeeld door uiteraard Perquisite), 3 blazers, een piano, drums, contrabas, basgitaar en DJ gaven Pete & Perq een geweldige show weg! Stilzitten was ongehoord. Al vond ik het Groningse publiek in het begin wat terughoudend. Maar ja, wat de boer niet kent, vreet ie niet, dus misschien moesten de plattelanders ook aan de theatersetting wennen! Gelukkig kwam het publiek toch nog los en genoot ik samen met een zaal vol Groningers met overvolle teugen van het concert. Songs als Believer, Mindstate, Self Reflection en de door Pete benoemde klassieker Mellow passeerden de revue. Menig hoofd hobbelde mee op de muziek. Tussendoor werd er ff gebabbeld en grapjes gemaakt. Werd er gefreestyled over liefde (hoe creatief bedacht door ‘t publiek), bananen, Twitter, kabouters en Groningen en speelden de muzikanten ook nog ff hun solo’s. Heel even hoopten neefje en ik dat tijdens Hope Talib Kweli het podium op zou huppelen, zoiets als een fijne afsluiter, maar dat bleef natuurlijk bij hopen! Uiteraard knalde Mystery repeats ook nog door de boxen van de Oosterpoort! Het publiek ging compleet uit zijn dak. Helaas hoorde ik de violen niet goed boven de rest uit, wat ik toch jammer vond aangezien ik die violen in dat nummer echt te briljant vind! Maar dat mocht mijn Pete&Perq-pret niet drukken hoor!

Wat ik ook echt fantastisch vond om te zien was de manier waarop Pete bewoog op de muziek! Je hebt artiesten die bewegen op hun eigen muziek. Eigenlijk gewoon zoals ieder ander mens, op de beat. Wat mij opviel en waardoor ik nog meer genoot van de show was dat Pete niet alleen op de maat bewoog, maar ook op elk accentje wat er te horen was! Dat noem ik het toppunt van muziek voelen! Elk detail in de muziek horen. LOVED IT!

Na een toegift ontvingen PP&P en de band een knalhard applaus van de Grunnigers en seinde Pete nog dat er een signeersessie in de hal was. Jammer dat dit mijn eerste en direct laatste encounter was met Pete Philly & Perquisite, maar zxc3xa9xc3xa9r voldaan verlieten we de zaal. Wat een fantastische avond vol goede muziek. Mijn avond kon xc3xa9cht niet meer stuk.

Und jetzt nach hause was het plan! Maar we bleven hangen…

To be continued!

Als eerste: de blogster in mij is weer terug! Und jetzt: Bloggen!!

Pfoe, alweer 3 maanden geleden dat de wereld in de ban was van de dood van The King of Pop! Drie maanden de pijp uit en nog steeds volop in ‘t nieuws. En is het niet MJ zelft, dan is het wel zijn familie. Uiteraard word er door menig Michael fan uitgekeken naar de volgende maand in de bios draaiende film: This is it!

Zo ook mijn nicht S. Een email gestuurd naar 3 overige nichten, neef, tante en aanhang resulteerde zich tot een onsamenhangend, verwarrend, maar oh zo gezellig gesprek over kerst, Michael Jackson en sponsoring! Waar het mee begon? We moesten met z’n allen naar de Michael Jackson film! Gezellig zo, met de hele familie, want we zien elkaar echt zo ongeveer 1 keer per jaar. Time for some family bonding. Beginnend bij de emails!

Zet 4 half Indische nichten en hun Indische tante aan het mailen en je hebt je mailbox vol met gezellige bijna niet te volgen gesprekken! Zo werd er dus geregeld dat we met z’n allen naar This is it gingen. Wie gingen er mee? Waar gingen we heen, gezien het feit dat 1 nicht uit Italixc3xab moet komen, de ander met aanhang uit Duitsland. Ach, de jongste (ik) woont naast de bioscoop en zit in een nieuw huis! Dus, hele familie over de vloer voor housewarming en daarna naar de film! Prima, locatie geregeld. Oh ja, wanneer speelt de film en wanneer kan iedereen? 31 oktober is prima! Locatie, check! Datum, check! Eten??? Wat doen we met eten?? Tante bood uiteraard aan om overheerlijk Indo-food te koken. Op kosten van tante, want die was bijna jarig. Housewarming en bioscoopavond werd uitgebreid met een verjaardagspartijtje! Locatie, check! Datum, check! Eten, check! Maar nog niet helemaal duidelijk wie er mee gingen. Neef en aanhang reageerden niet, oom en tante zitten "Down Under" en nicht uit Italixc3xab had sponsor nodig! Intussen zijn sponsoren geregeld en weten we zo ongeveer wie er meegaan. CHECK! Maar wie haalt kaarten? Yep, jongste nichtje woont naast de bioscoop, dus die zoekt nog een sponsor voor een tent, zodat ze zondag vooraan staat bij de voorverkoop! Kaartjes, halve check, want nog niet in bezit. Slaapplaatsen komen in verloop van tijd, aangezien we na het aanschaffen van de kaartjes nog 1 maand over hebben om te discussixc3xabren over wie waar slaapt en dergelijke.

Nu is het dus aan mij, de jongste van het zooitje Indo’s, om de kaarten te halen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik lichtelijk gespannen ben. De bios opent zondag om 10.00 uur, staat er dan al een horde aan MJ fans? Ik heb echt geen idee, maar ik zorg dat ik vastgeketend aan de deur van de Pathxc3xa9 zit. Ik heb een missie en dat is een gezellige bioscoopavond/housewarming/verjaardagsfeestje met mijn familie.

Gezelligheid? DRIEDUBBELE CHECK!